Dlaczego bolą nas kolana?

Lek. med. chirurg-rezydent

Michał Wojtyniak

Ból kolana zazwyczaj wynika z urazu bądź zwyrodnienia stawu. Czasem jednak może być wyraźnym objawem innych chorób. Jakie mogą być jego źródła?

 

Czemu kolana bolą?

Jedną z najczęstszych przyczyn bólu kolan jest choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego, która rozwija się w wyniku stopniowego uszkadzania chrząstki stawowej. Tkanka ta odpowiada za amortyzację i prawidłowe ślizganie się kości tworzących staw. Choroba może rozwijać się we wszystkich przedziałach stawu kolanowego (wewnętrznej, zewnętrznej oraz przedniej).

Zwyrodnienie stawów (nie tylko kolanowego, choć ta postać jest jedną z najczęstszych) nasila się wraz z wiekiem i dotyczy większości osób w podeszłym wieku. Objawami zmian zwyrodnieniowych w stawach są zazwyczaj ból, sztywność i ograniczenie ruchomości. Mięśnie stawu ulegają osłabieniu, co dodatkowo może prowadzić do trudności z utrzymaniem równowagi.


"Najczęściej za ból kolana odpowiada choroba zwyrodnieniowa"

Oprócz choroby zwyrodnieniowej, przyczyną bólu kolana może być też inna postać choroby reumatycznej: reumatoidalne zapalenie stawów. Schorzenie to ma charakter autoimmunologiczny (układ odpornościowy atakuje tkanki stawu) i występuje znacznie rzadziej niż choroba zwyrodnieniowa, ale towarzyszy mu stan zapalny o dużym nasileniu.

ból kolana

Ból kolana może być też spowodowany kontuzją sportową oraz infekcjami bakteryjnymi (jako konsekwencja takiego urazu stawu, któremu towarzyszy skaleczenie). Nietypowym przykładem infekcji, która może objawiać się bólem kolana jest borelioza, czyli choroba odkleszczowa. W jej przebiegu wystąpienie dolegliwości bólowych w układzie kostnym poprzedzają jednak zmiany na skórze (tzw. wędrujący rumień).

Jak sobie radzić z bolącym kolanem?

Skuteczną metodą pozwalającą na utrzymanie prawidłowej funkcji stawu kolanowego w chorobie są regularnie wykonywanie ćwiczenia, na przykład jazda na rowerze czy pływanie. Tę formę leczenia można wspomagać podawaniem leków, zwłaszcza gdy ból jest bardzo ostry.

Na wczesnym etapie rozwoju choroby zwyrodnieniowej stan zapalny jest słabo nasilony, więc pomocny może okazać się paracetamol w jednorazowej dawce 500-1000 mg. Dobre wyniki przynosi także terapia za pomocą niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), takich jak ibuprofen, naproksen czy meloksykam.

Gdy stan zapalny jest bardziej nasilony (co objawia się obrzękiem, sztywnością stawu) można rozważyć zastosowanie wyższych dawek NLPZ, które wydawane są na receptę. Leki z tej grupy penetrują do tkanek stawowych, np. do płynu maziowego, gdzie osiągają stężenia pozwalające na ograniczanie stanu zapalnego. Jednak osiągnięcie takiego stężenia wymaga nieco więcej czasu – co najmniej 24 godzin.

W przypadku niedostatecznej skuteczności NLPZ, można użyć preparatu złożonego z zawartością leku z tej grupy z dodatkiem kofeiny lub kodeiny. W cięższych wypadkach lekarz może się zdecydować na zastosowanie leku wydawanego tylko na receptę, np. połączenia paracetamolu z tramadolem (lekiem z grupy opioidów).

reklama

Free email marketing powered by FreshMail