Najsilniejszy ze znanych bólów głowy

Dr n. biol. Doradca medyczny

Tadeusz Lietz

Klasterowy ból głowy, zwany też zespołem Hortona, występuje znacznie rzadziej niż migrena i napięciowy ból głowy. Choroba typowo pojawia się około 20. – 30. roku życia. Występuje znacznie częściej u mężczyzn – szacuje się, że pośród cierpiących na ten ból, aż 90% stanowią mężczyźni. Ból klasterowy jest najsilniejszym ze znanych bólów głowy, może nawet skłaniać chorych do podjęcia próby samobójczej.

 

Objawy klasterowego bólu głowy

Klasterowy ból głowy charakteryzuje się okresowym, nawracającym występowaniem bólu głowy w rzutach (klasterach), trwających od kilku tygodni do kilku miesięcy i pojawiających się w różnych odstępach czasu (zwykle 1-2 rzuty rocznie).

Faza klasteru trwa zwykle około 8 tygodni. Klastery powtarzają się sezonowo – najwięcej napadów przypada na wiosnę i jesień. Podczas rzutu ból występuje codziennie w postaci kilku ataków w ciągu doby (zwykle 2-3, ale niekiedy nawet do 8 na dobę), trwających od 15 do 180 minut.


"Najwięcej napadów przypada na wiosnę i jesień"

klasterowy ból głowy

Ból jest jednostronny, zlokalizowany wokół oczodołu i/lub w okolicy skroniowej i połączony z co najmniej jednym z następujących objawów:

  • łzawieniem oka (91%)
  • zaczerwienieniem oka (około 70% przypadków),
  • wydzieliną z nosa,
  • wzmożoną potliwością twarzy,
  • opadnięciem powieki
  • zwężeniem źrenicy.

Ból promieniuje do szyi, ucha, żuchwy, policzka, nosa. Ból może wystąpić o każdej porze dnia, ale najsilniejsze są bóle nocne.

 


Ból klasterowy zyskał sobie nazwę „bólu samobójców”

Leczenie bólu klasterowego

Leczenie powinno być zawsze prowadzone przez lekarza, który zaproponuje odpowiednią terapię. U większości chorych napad klasterowy przerywa wentylacja tlenem.

W doraźnym leczeniu bólu klasterowego stosuje się tryptany – leki stosowane także w leczeniu migreny. Warto wiedzieć, że niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) oraz opioidy zwykle nie są skuteczne w doraźnym leczeniu bólów klasterowych.

Leczenie przewlekłe polega na podawaniu glikokortykosteroidów (prednizolonu, deksametazonu albo metylprednizolonu). Skuteczne mogą się też okazać leki z grupy blokerów kanału wapniowego, takie jak werapamil oraz indometacyna – lek z grupy NLPZ. Terapię uzupełniają leki przeciwdrgawkowe oraz sole litu. Stosuje się również leczenie inwazyjne, polegające na nastrzykiwaniu zwoju nerwu trójdzielnego alkoholem, glicerolem lub lidokainą

Jak odróżnić migrenę od napięciowego i klasterowego bólu głowy? 

reklama

Free email marketing powered by FreshMail